10 Haziran 2013 Pazartesi

Öylesine yalnız bir günki; var olmamalı…



Sigaranın dumanı sarmış geceyi
Bazı geceler buğuludur
Sigaranın külleri rüzgara karışır
Fikirlerle, anılarla uçar küller…

Şehirde hayat uyurken,
Senin tüm sorunların ayaktadır.
Düşünceler uyumazlar
Onlar en çok da yalnızken yaşar..



Bir kadın,  yağmurlu bir geceyi adımlıyor
Makyajı akmış,
Göz yaşları yargılıyor hayatı.
Ağlamasını durdurmak için caddeler boyu yürüyor
Fakat hiçbir zaman yön değiştirmicek gibi geçen bir düşünce,
Kafasına çiviler çakıyor.
Hep ordayım tam aklının içinde
Ruhundayım; diye fısıldıyor..

Rüzgar saçlarını karıştırmış
Yağmur tüm sıcak düşünceleri söndürmeye çabalıyor.
Ondan önce dünyanın yine şarap dolu olduğunu biliyordu
Fakat ayıkken gidecek bir yer yok gibi şimdi,
Unutmak dolu bir arzu…
Göz yaşları her çabasında düşüyor
Onun bütün kelimeleri,
Şimdi bıraktığı acılar sadece.
Ona hiçbir zaman ihtiyacı olmadığını tekrarlıyor adımlar boyunca
Aptal yerine koyuyor kendini
Kandırmaya çabalıyor
Zoraki bir direnişe yolculuk yapar gibi
Yalnız geçmeyen anlar silsilesi...

Kalbi donmuş bir halde
Ama o şimdi bile bir sokakta,
Her gün adımlanan bu caddelerde.
Sigarasının dumanı her yerde
Kelimeleri bedeninde
Dudakları ruhunda
Anılar bir bankta, bir cafe de, bir caddede…

Sanırım sonsuza kadar ağlayan oldu gözlerinde
Konuşmak yok, dokunmak yok, bakmak yok
Gölgeler kalbinin renklerini gizliyor
Gece, korkuları için siyah göz yaşları damlıyor…

Öylesine yalnız bir günki
Hayatının en yalnız günü…

Yasaklanmış olmalı dudaklar
Mühürlenmiş bakışlar…

Öylesine yalnız bir günki
Var olmamalı…





Hiç yorum yok:

Yorum Gönder