1 Nisan 2014 Salı

Bir korku verir sessizlik, insana dair

  • Duruyordu.
  • ben sigara içiyordum.
  • ben sigara içerken
  • o karşımda duruyordu.
  • o benden habersiz duruyorken 
  • ben sigara içiyordum,
  • sigara için.

kendi üzerinde bir çaresiz çocuk gibi
büyüdük aniden.
gemilerimize dalgalar geldi, 
kimi zaman çok sert
rüzgarlı ve fırtınalı bir İstanbul 
gibi karanlıklar geçti. 

gürültülü kahkahaları 
ne herkes yaşar
ne de herkes yaşatabilir,
zamanla oluşan bir şey de değildir
birden oluverir.
içine akar, 
fırtınalı geçen bir sokak gibi
yağmur gibi.
bir yandan içini boşaltır
bir yandan doldurur.
vücudunda hissedersin
dudaklarında
gözlerinde
teninde 
havada..

bazen kemiklerinde frenler hissedersin
gökyüzünde bir başka silüet,
ince kabuklarda çatlaklar
boyadan dökülen lekeler
soymaya çalışırken 
kendi içinde bir çıplaklık hissiyatı.

çarpışmaktan,
aklını kaybedip 
dişlerini beton zemine gömmekten korkarken; 
korkuların, başkalarının korkuları olmaya başlar.
ve asıl korkmayanın sen olduğunu 
anladığında her şey çok geçtir.
çok geçten daha kötü bir şey yoktur.
korku karşındakine yayılır
dört duvarlık bir yaşam alanında
hapis hayatı yaşarsın.

hava solumak için fazla ağırdır.
bedenin güçsüz,
ifadelerin donuk
kelimelerin yırtık
cümlelerin ucu açık.

dudakları kurumuş
çizgisi kaybolmuş bir yolda
yağmurlar yağıyor gecenin karanlığına
nefes almak bile zor
düşünmek sadece -bir an-
filmin sonrası yok.
yüzündeki gülümsemeler parça parça
hiç bir an diyerine ait değil,
hayata bak..
garip.

bir korku verir sessizlik insana
geceler öyle sessiz
uyku tulumları gibi tek kişilik uykular;
insan nasıl konuşur ki kendisiyle
epeyce yaklaşmışım
duyuyorum
anlatamıyorum...

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder